"ابراهیم اکبری دیزگاه"

باریش هایش ور می رود

"جناب آقای ابراهیم اکبری دیزگاه

برای شعر خوانی تشریف بیاورند بالا"

نشسته

زل زده

به لامپ بالای سرخود   که پشه ای دورش می چرخد

کوه تکیه اش را

به زمین می دهد

من

به شانه های تو.